2. The D
Oudste zoon T, die volgende week 14 wordt, had een grote wens: een concert zien van Tenacious D, de tweemansband van Jack Black (?JB?) en Kyle Gass (?KG?). Begin 2007 waren ze al eens in Christchurch geweest, zagen we op een van hun dvd?s, maar toen woonden wij hier nog niet en was T nog fan van Thomas de Stoomlocomotief. Een paar maanden geleden kwamen we erachter dat ?The D? drie keer zou optreden in Nieuw-Zeeland. Een van die shows was in Christchurch ? superleuk, want zo veel artiesten van naam krijgen we in onze uithoek niet te zien. Sinds de aardbevingen al helemaal niet; de zalen die nog overeind staan, zijn te tellen op de vingers van een halve hand. Dat werd dus een probleem. De enige geschikte locatie bleek een tent (letterlijk: een tent) die voorzien is van de naam Bedford Marquee, een horecaonderneming die bij haar schimmige activiteiten alleen gasten van 18 jaar en ouder mag binnenlaten. Terwijl uitgerekend Tenacious D nou echt een bandje is dat je geweldig vindt als je zo oud bent als oudste zoon T. In Auckland en Wellington, waar de band eerder deze week speelde, was de toegang voor alle leeftijden, dus ik dacht dat het niet zo?n probleem zou zijn. Gewoon, een formaliteit, zoals ze in de bioscoop ook niet bij elke film voor 16 jaar en ouder vragen naar je legitimatiebewijs. De portier dacht daar gisteravond heel anders over. Hij scheen oudste zoon T met een felle zaklamp in zijn gezicht en zei: ?Hij lijkt me wel erg jong.? Nu hadden we ons uiteraard voorbereid. Zo droeg T een enorm dikke jas om zo breed mogelijk te lijken, en hadden we samen een paar dagen geleden zijn maagdelijke vlassnorretje van zijn bovenlip geschoren. Dus keek ik de man vriendelijk aan en zei: ?Hij is 18.? We hadden ons verhaal paraat. Hoewel T al bijna net zo lang is als ik en beschikt over een stem die klinkt alsof hij drie nachten heeft doorgehaald met drank en dikke sigaren, hadden we afgesproken dat hij zo veel mogelijk zijn mond zou houden. Dat leek me alleen al raadzaam vanwege zijn twee hoektanden, die nog aan het doorkomen zijn. Ik vertelde dat we helemaal uit Nederland kwamen (?We toerist all ze way from Holland?), dat we ons niet hadden gerealiseerd dat dat legitimatiebewijs zo belangrijk was en dat we logeerden bij vrienden een eind buiten de stad, zodat het weinig zin had om daar helemaal naartoe te rijden voor een pasje waarop T?s leeftijd zou staan: tegen de tijd dat we ons weer bij de deur konden melden, zouden Jack Black en Kyle Gass al lang weer in het vliegtuig naar Los Angeles zitten. De man benadrukte dat er bij de ingang een bord stond waarop was vermeld dat iedere bezoeker een legitimatiebewijs moest kunnen tonen. Daarna wees hij naar een medewerkster van de organisatie en zei: ?Leg het haar maar even uit.? Ze luisterde aandachtig, merkte op dat ze T er wel heel jong uit vond zien, maar zei ten slotte: ?Als jullie het niet erg vinden om aan de zijkant van het podium te staan, mag je het daarvandaan bekijken. Dan krijg je van mij een polsbandje, en hij? (ze wees op oudste zoon T) ?mag absoluut de zaal niet in. Als we hem daar toch tegenkomen, zetten we jullie er meteen uit.? Dus stonden we even later op amper vijf meter van T?s helden. Hij glunderde van oor tot oor. Opvoedtechnisch gesproken niet zo handig allemaal, want of ik hem na gisteravond ooit nog duidelijk kan maken dat keihard liegen verder niet zo oké is ? tja. Maar daar heb ik dan nog vier jaar de tijd voor. Tot ie echt 18 is.
(bron: Henrico)