Al jaren leek het me leuk om mijn Franse dorpsgenoten Nederland te laten ontdekken. Maar hoe organiseer je dat. Drie jaar geleden leerde ik Francien kennen, die een reisbureau voor fietsvakanties heeft. Ze kwam met een aantal wielrenners naar de Drôme en onze chambres d’hôtes verkennen. Toen ze me vertelde dat ze ook fietsgids was tijdens fiets/vaarvakanties door Nederland, was de keuze snel gemaakt. Eén totaalpakket voor een week met accommodatie/boot, fietsroutes en bezoekjes.
Afgelopen 6 april was het zover. Met 20 personen met de trein naar Amsterdam, waar de boot in het Oosterdok lag. Onderweg nog een ludieke woordpuzzel uitgedeeld om wat Nederlandse woorden te leren.
Zo gek om al die Franse dorpsgenoten ineens in Amsterdam te zien lopen. De dokter, de pastor, de oude schooldirectrice, m’n buurvrouw en collega B&B’ers, zomaar in ‘mijn’ landje! ‘s Avonds een traditionele rondvaart door de grachten van Amsterdam en een wandeling via de Warmoestraat en de Nieuwendijk. De volgende 6 dagen gingen de fietstochten van Zaandam naar Haarlem, Leiden, Delft, Gouda, Kudelstaart en weer terug naar Amsterdam. We bezochten de Zaansche Schans, de Keukenhof, Kinderdijk, Bloemenveiling Aalsmeer, een Kaasboerderij, een Rozenkwekerij en een Zeepatelier. Elke avond sliepen we op de boot. Verder gaf Francien ‘s avonds in elke stad een rondleiding.
Eerlijk gezegd had ik het best benauwd de eerste fietsdag. De meesten hadden thuis ‘getraind’ (nooit gefietst en slechts vier keer 10 km voorbereiding) en kruispunten en stoplichten leverden steevast een probleem op. Op- en afstappen bleek voor sommigen toch wel moeilijk te zijn en dan natuurlijk slingerend wegrijden. Bij een stoplicht werd de groep steevast door het weer rood geworden stoplicht in tweeën of zelfs in drieën gesplitst. Francien zei vergoelijkend dat het de eerste dag altijd het moeilijkst is. Ze had gelijk, het ging de tweede dag al een stuk beter. Zeker na een aantal tips van ons.
Het hielp ook dat we er uitzagen als echte buitenlandse toeristen, want menig automobilist gaf de groep voorrang en vele tegemoet komende fietsers keken ons met een vriendelijke (of meewarige ?) glimlach aan. Uiteindelijk is er per dag tussen de 25 en 50 km gefietst. Sommigen hebben voor het eerst in hun leven de Noordzee gezien. Het weer was goed. Koud, maar droog en weinig wind. Het vlakke land maakte veel goed, alleen de bruggen over de grachten vonden sommigen wat lastig.
Ik was zelf heel benieuwd hoe ze zouden reageren op onze Nederlandse eetgewoontes. Toen ik op de heenweg in de trein drop uitdeelde, waren er nog veel die dit weigerden, want een Fransman snoept niet tussen de maaltijden door. Maar toen ze eenmaal de smaak te pakken hadden, doken de rest van de week overal de zakken drop op. ‘s Ochtends bij het ontbijt (hagelslag, appelstroop, wat is dat ?) maakten we ons lunchpakketje klaar met pistoletjes en bruine boterhammen. Fransen nemen uitgebreid de tijd om tussen de middag te eten. Een lunchpakketje ipv die lekkere warme meergangen maaltijd was dus best wel afzien voor ze en toen Francien de eerste dag ook nog meldde dat we een halfuurtje zouden pauzeren om te picknicken, moesten ze dat even incasseren. Maar de dagen erna pasten ze zich snel aan het ritme aan.
Lachend hadden ze tijdens de informatiemiddag voor de reis aangehoord dat we al om 18.30 uur aan tafel gingen in plaats van de gebruikelijke 20.00 uur in Frankrijk. Maar na alleen een broodje tussen de middag, was iedereen blij om, om die tijd aan tafel aan te schuiven. We hadden een geweldige kok, die ons de lekkerste dingen voorzette. Hij durfde het aan om de eerste avond een crème brulée op tafel te zetten. Achteraf biechtte hij op dat hij toch wel zenuwachtig was geweest voor de reacties. Iedereen wilden zijn recept van de mosterdsoep en dat een Nederlander graag brood met kruidenboter eet is ook geen geheim meer.
Iedereen was reuze enthousiast over de reis : ‘Nederlanders zijn zo aardig !’ ‘Prachtige fietstochten’. ‘Het is zo mooi en netjes overal’, ‘wat een mooie natuur’, ‘zulke mooie historische stadjes’. Kaas is met kilo’s ingeslagen evenals allerhande souvenirs zoals Delfts blauw en klompjes. De reis was dus een groot succes en er zijn al plannen voor een nieuwe reis. En ik, ik ben blij en stiekem trots op Nederland.

Fransen zingen zo mooi. Een tijdje geleden woonde ik tijdens een uitvaart een dienst bij in de statige katholieke kerk in Montelimar. Er werd erg mooi gezongen. Niet door het koor, maar door alle bezoekers die daar aanwezig waren. In Frankrijk krijgen de kinderen op de basisschool standaard elke week zangles of te wel chorale (koor). Ze gaan ook regelmatig zingen tijdens een dorpsfeest, kerstmarkt, maar ook in het bejaardentehuis en tijdens de jaarlijkse feestelijke afsluiting van het schooljaar.
Ik kan me helemaal niet herinneren dat wij dat vroeger deden en zangles kregen. Ik kan me wel herinneren dat we weleens zongen, maar niet dat dat een regelmatig terugkerend vast onderdeel van het wekelijkse lesprogramma was. Zou het daarom zijn dat ik zo slecht zing ? Het zit me echt dwars, want ook tijdens de kerstmarkt in Bourdeaux afgelopen december werd door de omstanders meegezongen met kerstliedjes en dat klonk ook al zo mooi. Ik durf dan mijn mond niet open te doen. Het leverde me trouwens in de kerk de vraag op of ik wel gelovig was. (Helemaal toen ik het gebed ook niet mee deed, want ja het onze vader in het Frans, lukt echt niet). Het meedoen in een koor sprak me nooit erg aan, maar sinds ik een optreden van een koor heb gehoord dat leuke populaire nummers zingt, kijk ik er anders tegen aan. Bovendien hoor ik steeds meer om me heen, dat iedereen kan zingen. Het is een kwestie van techniek en vooral van blokkades verwijderen schijnt.
Dus heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben op zangles gegaan. De eerste ervaring is bemoedigend. Ik schijn maar liefs over twee octaven te beschikken. Vooralsnog klinkt het voor mij vooral erg vals en gezien de reacties thuis is dat ook zo. Maar volgens de zangleraar moet ik eerst mijn stem oefenen en dan komt de rest vanzelf. Het is wel een ontdekkingsreis naar een gedeelte van mezelf dat ik niet ken, want wisten jullie dat je bij zingen niet te veel je best moet willen doen, maar heel ontspannen moet zijn en vooral niet bang moet zijn om geluid te maken? Dus wie weet tot ziens in ‘The Voice’.

Onrust in het dorp. Niet vanwege de voorgenomen wet op het homohuwelijk of de 12% werkloosheid, maar omdat de winnares van de koekjeswedstrijd haar recept niet wil prijsgeven. Voor de kerstmarkt was het idee geopperd om een koekjeswedstrijd uit te schrijven. Iedere bezoeker aan de kerstmarkt kon de koekjes proeven en dan stemmen op het lekkerste koekje. De maker van het lekkerste koekje kreeg vervolgens een prachtig pakket streekproducten. In het reglement was vastgesteld dat de winnaar zijn recept zou prijsgeven.
Madame Martin maakt de lekkerste gerechten en wil al haar hele leven geen enkel recept prijsgeven. Maar haar eergevoel won het en ze deed toch mee aan de koekjeswedstrijd. Al snel werd duidelijk dat ze het lekkerste koekje had gemaakt en er ontstond dan ook gedurende de middag een hoop gesmoes en leedvermaak over het feit dat ze nu toch echt haar recept moest prijsgeven. Om 18.00 uur was het zover, de prijsuitreiking. Ze nam glunderend van trots haar prijs in ontvangst. Op de opmerking dat de organisatie graag het recept tegemoet ziet voor publicatie in de volgende editie van het Huis-aan-huisblad, lachte ze vriendelijk.
Sindsdien is er een maand verstreken en is er nog geen recept boven tafel gekomen. Iedereen heeft het erover, bij de bakker, op de wandelclub, bij het koor, tijdens de begrafenis van Madame Lejeune. En iedereen is het eens, het is een schande. Monsieur Martin haalt zijn schouders op en zegt gelaten dat ze het zeker niet zal geven.
Van een dorpsgenoot hoorde ik het volgende verhaal: Monsieur et Madame Martin hebben regelmatig dinertjes met goede vrienden Monsieur et Madame Chastel. Er komen dan de lekkerste gerechten op tafel. Ook al is het de gewoonte om in Frankrijk tijdens een diner uitgebreid te bespreken hoe iets bereid is, dit gebeurt dus zeker niet bij Monsieur et Madame Martin. Nu wilden de Chastels graag het recept weten van een overheerlijk toetje dat Madame Martin hen eens had geserveerd. Natuurlijk gaf ze dat niet. Op een dag vonden ze, bij toeval, het recept in een damesblad. Ze nodigden Monsieur et Madame Martin uit. Je begrijpt het al, als nagerecht serveerden de Chastels het befaamde toetje. Madame Martin kreeg ogen als schoteltjes, maar Monsieur Martin barstte in lachen uit.

Van de week kwamen onze gasten Henk en Mieke de eetkamer inlopen en mijn schoonmoeder begroette ze hartelijk met ‘bonsoir’. Henk en Mieke keken een beetje raar op want het was pas 17.00 uur. Even later gebeurde hetzelfde toen Franstalige Zwitserse gasten de trap afkwamen. Nu is het eigenaardige in de Franse taal dat ze alleen ‘bonjour’ en ‘bonsoir’ kennen. Er zit niks tussen. Je kan iemand wel ‘bon après-midi’ wensen, een fijne middag, maar er bestaat geen groet zoals ons ‘goedenmiddag’. Best vreemd eigenlijk.
Zo vinden Fransen het weer gek dat wij de hele dag ‘dag’ zeggen. Vaak vragen ze daarnaar tijdens de Nederlandse les die ik geef. De meeste cursisten hebben een camping en zien dus gedurende de dag de Nederlanders elkaar meerdere malen groeten. En, zeggen ze verbaasd, elke keer zegt die Nederlander dan ‘dag’. Als ik die vraag krijg dan moet ik stiekem lachen en ik vraag dan, ook al weet ik het antwoord maar al toe goed : ‘Hoe gaat dat dan bij jullie ?’ Een Fransman zegt namelijk als hij je de eerste keer op de dag tegenkomt ‘bonjour’. Komt hij je de tweede keer tegen, dan begint hij het al genant te vinden en redt zich er uit door te zeggen ‘re-bonjour’ en een beetje te lachen. Tja en dan kom je hem de derde keer op de dag tegen en is het echt een probleem. Wat nu? Veelal, en let maar eens op dit is echt waar, draaien ze een beetje hun hoofd weg en doen alsof ze je niet hebben gezien. Hebben ze genoeg humor dan beginnen ze te lachen en geven ze je een knikje met het hoofd. En in het aller gunstigste geval is het al 17.00 uur en kunnen ze je met een gerust hart bonsoir wensen!
Als mijn cursisten eenmaal doorhebben dat ze zelf eigenlijk een vreemde gewoonte hebben, waarderen ze het Nederlandse ‘dag’ zeggen toch eigenlijk wel. De betekenis van ‘dag’ leidt wel vaak tot een misverstand tussen een Nederlandstalige en een Fransman. De vertaling van ‘bonjour’ is voor ons ‘dag’, maar ‘dag’ betekent niet altijd ‘bonjour’. Volgen jullie het nog ? Kom je iemand tegen dan is de begroeting ‘bonjour’. Ga je weg, dan zeggen wij ‘dag’, maar een Fransman zegt ‘au revoir’ (tot ziens). Zeg je dan toch ‘bonjour’ dan zal hij je raar aankijken, want tenslotte heb je hem al begroet bij aankomst. Ah, ingewikkeld die Fransen.

Kleine jongetjes worden groot. Cédric, alweer bijna 15, gaat sinds September naar het Lyceum en zit van maandag tot vrijdag op een internaat. Pa en ma moeten nog even wennen, maar hij vindt het zelf geweldig. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat hij hier tot het platteland veroordeeld was, zoals onze puber dat zelf ziet, en nooit zelf eens even de stad in kon gaan en iets kon kopen in een winkel.
Voor degenen die het hier niet kennen. We zitten 4 km van het dichtstbijzijnde dorp en zijn eerste vrienden wonen zelfs op 20 km. Even afspreken is dus niet echt makkelijk. Nu loopt hij zo de stad in en heeft vorige week voor het eerst in zijn leven zelf een ‘American’ (baguette met hamburger en frietjes) in een snackbar gekocht. In de vrije uurtjes met de vrienden er op uit skateboarden, elke avond samen tegen een balletje trappen en de ‘kekke’ jeanszaakjes aflopen. Dat is wel wat anders dan de kippen eten geven of het fruit plukken.
Begrijp me goed, hij heeft het altijd fijn gevonden op de boerderij, maar ja een puber wil het ‘echte’ leven ontdekken nietwaar. Dat heeft dan ook zwaar meegewogen bij de schoolkeuze. Er is een Lyceum in Crest op 20 km met een goede busverbinding, maar dan had hij nog steeds een beperkt sociaal leven gehad. Tel daar bij op dat veel vriendjes naar Montelimar (45 km) gingen en de keuze was snel gemaakt.
Omdat je alleen recht hebt om op het internaat te verblijven als je ver weg woont van school, zitten er weinig kinderen op het internaat. Het lyceum heeft ongeveer 1600 leerlingen, maar op het internaat zitten maar 11 jongens en 40 meisjes. Ze zitten gescheiden (oef!) op verschillende verdiepingen en eten alleen met elkaar. Ze slapen met z’n tweeën op een kamer. ‘s Avonds om 18.30 uur moeten ze zich melden en om 19.00 uur gaan ze eten. Daarna hebben ze tijd voor ontspanning en douchen. Om 20.30 uur is het verplicht huiswerk maken tot 21.30 uur. De deur moet dan open staan en het moet stil zijn. Om 21.30 uur mag de deur dicht en om 22.00 uur moet het licht uit. Om 6.45 uur staan ze op, ontbijten en om 7.30 uur moeten ze het internaat verlaten. De lessen beginnen om 8.00 uur. Op maandag brengen we om 6.30 uur een vrolijke (en dat om die tijd) Cédric naar de bus in Dieulefit (op 20 km) die hem in een half uur naar Montelimar brengt. Op vrijdag halen we hem om 19.00 uur weer op in Dieulefit. Wij én onze puber zijn dan zowaar blij elkaar weer te zien!

Even een weekendje heen en weer naar Nederland voor het 50-jarig huwelijksfeest van mijn ouders. Het was reuze gezellig en geslaagd.
Nu was het al een hele tijd geleden dat we met de auto naar Nederland waren gereden en toen we Nederland in reden vielen we van de ene verbazing in de andere. Allereerst werden we direct na de grens geconfronteerd met drukte op de weg en wegwerkzaamheden. Heel Maastricht was zo’n beetje één grote bouwput. Jullie denken nu natuurlijk, die zijn wel heel erg vervreemd, want ja dat kennen wij en dat is heel normaal. Omdat het vrijdagmiddag was en dus spitstijd, waren de vluchtstroken in gebruik als rijstrook. Ik vraag me toch werkelijk af hoe een buitenlander dit moet begrijpen, want nergens staat ook maar iets in het engels uitgelegd. Thierry dacht bijvoorbeeld dat de auto’s niet terug mochten over de doorgetrokken streep. Ik zelf vroeg me af hoe ik de afrit moest nemen met die auto’s rechts naast me op de vluchtstrook. Met name omdat ik niet wist of ze rechtdoor zouden gaan of ook rechts de afrit af. Niks van dit alles, ze bleken links de rijbaan weer op te komen!
Bovendien moet je een kei zijn om te weten hoe snel je mag rijden. Maximum snelheid op de wegen 120 km mits anders aangegeven toch? Oh kijk, een bord met 100 km, hé daar vlak achter een bord met 80 km, oh nee boven de weg staat 90 km. Help !!! Dan een hele tijd helemaal niks en dan begint het weer. Je moet wel heel erg geconcentreerd rijden wil je geen snelheidswisselingen missen. Zou iedereen zich aan de maximum snelheid houden, dan zou je nog uit het gedrag van de andere automobilisten kunnen opmaken hoe hard je mag, maar toen we dachten dat we weer van 100 km naar 120 km mochten omdat iedereen ons maar inhaalde, dook er ineens een tweede bord op van 100 km. We kregen ogen als schoteltjes toen we ineens een bord zagen met maximumsnelheid 130 km. Hè het was toch maximum 120 km in Nederland? En tot slot een bord met einde 130 km. Huh wat nu, mag ik nu nog harder ????

We waren zo ontzettend blij met die zachte winter. Lekker buiten doorklussen aan het nieuwe terras van de gîte. Nu is het andere koek. We zetten geen stap buiten als het niet nodig is. Het is overdag rond de -8°C, maar door de mistralwind voelt het aan als -15°C. De auto heeft ‘s ochtends moeite om te starten (Cédric hoopt stiekem dat dat niet lukt en hij niet naar school hoeft) en staat op de binnenplaats. Die binnenplaats waar het zo gezellig tafelen is in de zomer! We zijn al twee dagen druk met het ontdooien van de waterleidingen. We hebben er een hele dag over gedaan om een waterleiding van 10 meter boven in de schuur te ontdooien.
Net voordat de kou begon had ik een (dringende) reservering aangenomen voor twee nachten, dus er moest water zijn. We wilden de schuur met een houtkachel verwarmen om het ontdooien te versnellen, maar de felle wind sloeg de rook naar binnen. Na vele uren ontdooien kon het probleem nog maar op één punt zitten: in de dubbele muur achter de douche (in de hal), dus tegen een buitenmuur. Breken dus. Thierry had twee jaar geleden die plek extra geïsoleerd, dus balen.
Uiteindelijk bleek dat toch voldoende. Het probleem zat namelijk helemaal onder aan de muur tussen de twee verdiepingen in. En daar zat ik om 17.30 uur, al acht uur in touw, op mijn knieën met de föhn hete lucht in een gat te blazen. Begonnen we ‘s ochtends optimistisch, nu was de hoop vrijwel niet meer aanwezig. We waren ervan overtuigd dat dit de enige, nog bevroren, plek kon zijn, maar in eerste instantie gebeurde er niks. Wat kan je dan wanhopig hopen op die eerste druppel. Precies op het moment dat ik het opgaf en de föhn uitzette, begon het water te lopen. Ik moest opzij springen voor de douche, die enthousiast begon te sproeien. Nu hadden we gelukkig weer koud water.
Helaas bleek later een gedeelte van de warmwaterleidingen gesprongen, dus hebben we die niet verder ontdooid en is het afwachten tot de dooi inzet om te zien wat de schade is. Gelukkig hebben we nog wel wat warm water door een kleine boiler in de keuken.
Nu blijken we nog geluk te hebben, want hierboven in Mornans hebben ze twee dagen zonder water gezeten. En op de lokale nieuwszender wordt net gemeld dat veel huishoudens zonder wateraanvoer zitten vanwege bevroren watermeters. Een vriendje van Cédric wast zich met mineraalwater dat boven de houtkachel wordt gewarmd. Hoe was het gezegde ook alweer? Oh ja, leven als God in Frankrijk. Ik was het even kwijt.

Het seizoen zit er weer op. Het druppelt nog een beetje door met de Franse gasten die net als iedereen nog niet echt aan de winter willen denken en nog genieten van de laatste mooie dagen. We hebben onze vakantie er weer op zitten en het lijstje het onderhoudsklussen is lang genoeg om de winter door te komen.
Verder hebben we weer tijd voor elkaar. Meer en meer beginnen Cédric en ik het Franse leven te waarderen.
Vroeger werd ik al moe bij de gedachte dat ik appels, kweeperen en kastanjes zou moeten verwerken tot jam, compôte, fruitgelei en fruitsnoepjes. Ik vond het wel erg leuk om te proeven en schaamde me eigenlijk tegelijkertijd dat ik het zelf te veel werk vond. Het plezier van iets zelf maken zag ik niet.
Maar afgelopen oktober heb ik me uitgeleefd en het zelf allemaal gemaakt. En het was reuzeleuk om te doen! Thierry keek heel verbaasd en wist niet wat hem overkwam. Ik die normaal gesproken niks doe, maakte direct de meest arbeidsintensieve ‘crème de marrons’ zoete moes van kastanjes. Van de buren kregen we kweeperen en daar heb ik vruchtengelei van gemaakt. Een ongelofelijk karwei, maar een delicatesse volgens de Fransman. Het is waar, het is lekker, en manlief vindt het geweldig. De voorraad kweepeer was zo groot dat ik ook maar direct de hier overbekende pâte de coing, kweepeerfruitsnoepjes (wij noemden die vroeger omasnoepjes), heb gemaakt.
Mijn laatste projectje is kastanjelikeur, die staat nu te trekken. Cédric begint ook steeds meer op een klein fransman te lijken. Zijn boterham met kaas s’ochtends is vervangen voor stokbrood met nutella en tussen de middag eet hij graag warm. Verder is hij altijd in voor een éclair au chocola (langwerpig soesje gevuld met banketbakkersroom en een laagje chocoaldeglazuur).

Ooit had ik bij vrienden van ons geocaching ontdekt; schatzoeken met een GPS. Je krijgt de coördinaten van de plek waar de cache verstopt is en je gaat op zoek. Het leek mij een leuke manier om Cédric, die inmiddels 13 jaar is, enthousiast te maken voor een wandeling. Tenslotte is het ook een puber geworden met de daarbij behorende gebruiksaanwijzing (Alhoewel ik wel eerlijk moet toegeven dat we het zo slecht nog niet getroffen hebben).
Maar goed geocaching dus. Inmiddels is deze hobby een beetje uit de hand gelopen en kunnen (met name Franse) gasten bij ons een geocaching-arrangement boeken. De toeristische afdeling van het departement is heel actief in de promotie van dit arrangement wat geleid heeft tot de vraag van de Franse regionale televisie Rhône-Alpes TV of ze een reportage mochten maken. Heel leuk natuurlijk die gratis reclame, alhoewel Thierry daar in eerste instantie heel anders over dacht (‘Ik wil niet in beeld!'). En ik vond het heel eng dat het in het Frans moest.
Uiteindelijk stonden we afgelopen woensdag opnames te maken. En dat viel inderdaad nog niet mee. De cameraman was een Pietje precies, dus hand zus, hoofd zo. En als ik er dan eindelijk klaar voor was, geconcentreerd op mijn tekst, verdween ineens de zon achter een wolk en moest ik weer wachten. We zijn een dik uur bezig geweest met een interview van 5 korte vragen. En dat zittend in het zonnetje met een zwart vestje aan, zodat de microfoon niet zou opvallen. U begrijpt ik had het warm ! De cameraman had het duidelijk zwaar met mij, want na door het interview te zijn geploeterd, waren er wallen onder zijn ogen verschenen. Die overigens even later weer snel verdwenen toen hij genoot van de mooie opnames die hij kon maken van het huis. Tja helaas dat is fotogenieker dan ik.
Thierry vond overigens alles ineens bijzonder leuk. Richtte met plezier de keuken in voor een paar camerashots waarbij een ei moest worden gebroken; wat zes keer over moest, omdat die verse eieren van ons niet makkelijk mooi breken. Verder schoffelde hij vrolijk in de moestuin. Ja hij wel, want hij hoefde niks te zeggen, op de achtergrond zou mijn stem te horen zijn!
Nu slaat de onzekerheid toe, deed ik het wel goed genoeg, en is het afwachten op het resultaat…….. We laten het weten als de uitzending online staat!

Boer zoekt vrouw heeft zijn climax weer bereikt en elke boer heeft gekozen. Voor het eerst heb ik een paar afleveringen gekeken. Ik was toch wel nieuwschierig naar het programma dat zoveel kijkers trekt. Heerlijk die Hollandse kneuterigheid, delftsblauw, gehaktballen, blozende gezichten door weer en wind gevormd en niet te vergeten die enorme handen!
Hier bestaat het programma ook en heet ‘l’amour est dans le pré’ (= wei). Het imago van de Franse boer sluit wel een beetje aan bij die van de Nederlandse, op één ding na: het eten ! Buurman boer Hugue lunchte van de week als volgt: gepofte aardappels met een klein klontje echte boter en zwarte truffel met daarbij een restje rosé champagne. Hij had Thierry gebeld om mee te komen genieten. Dat genieten van eten is toch echt heel bijzonder bij de Fransen.
Ik was die dag met een aantal andere wandelaars een wandeling van 6 uur gaan maken over besneeuwde bergtoppen. Ben ik zelf gewend om met tijdens de wandeling even snel een broodje te eten en weer door te lopen, dat gaat bij zo’n Franse wandelgroep wel anders. Er wordt uitgebreid getafeld en dat begint met het uitrollen van een comfortabel zitkussentje. Verder heeft iedereen een zelfgemaakte salade mee, veelal met pasta. Tijdens een wandeling in de winter neemt men ook warm water mee voor een soepje. Er is altijd wel iemand die een fles wijn mee heeft. Vervolgens komt het stokbrood, de heerlijke worsten en de kaas tevoorschijn. Daarna nog een lekker toetje of een stuk fruit en dan is het tijd voor koffie of thee met een stukje chocola of zelfgebakken cake of koekje. Iedereen heeft wel iets mee om uit te delen. En heel belangrijk chocola is puur, het liefst 75% (mijn overheerlijke reep Lindt melkchocolade met noten werd niet aangeraakt). Inmiddels zijn we een uur verder en is het tijd voor une siëste: een middagdutje. Een anderhalf uur later is iedereen weer voldaan en uitgerust op pad.

Sinds kort geef ik, via de Franse KvK, Nederlandse les aan medewerkers in het toerisme. Via via kreeg ik op een donderdag de vacature en na een telefoontje op vrijdag was ik aangenomen om de dinsdag er op te beginnen. Materiaal daar moest ik zelf voor zorgen; Help! Nu heb ik hier al een paar keer Engelse les gegeven dus weet wel wat de opbouw van de lessen moet zijn. Rest het materiaal te vinden, wat via een paar contacten en internet gelukkig snel voor elkaar was.
Ik heb nu vijf lessen gegeven en het is erg leuk. Naast de standaard onderwerpen zoals grammatica, woordenschat en conversatie, hebben we het ook veel over de Nederlandse en Belgische cultuur.
‘Die Nederlanders en Belgen zeggen de hele dag gedag!’ Daar kijken ze raar tegenaan, want Fransen doen dat niet. Die zeggen één keer bonjour, komen ze iemand dan weer tegen dan doen ze het af met een knikje of zeggen eventueel re-bonjour. Helemaal een dilemma dus als je iemand voor een derde keer tegenkomt, want wat dan. Ach dan kan je altijd nog je hoofd wegdraaien…..
Ons ‘dag’ speelt Nederlanders zelf ook parten, want wanneer we weg gaan, vertalen we dat in Frankrijk in ‘bonjour’ net als bonjour bij de eerste begroeting, maar dat is dus niet goed. Een Fransman zegt geen ‘dag’ als hij weg gaat, hij zegt alleen ‘au revoir’ of te wel tot ziens. Zo ontstaan er dus makkelijk misverstanden.
Afgelopen week kreeg ik tijdens het oefenen van de uitspraak de vraag: sommige nederlandstaligen zeggen ‘zijn’, maar andere zeggen ‘sein’? En fakansie ipv vakantie? Natuurlijk heb ik netjes uitgelegd dat dat lokaal dialect is (pfff), maar voor een Fransman is dat moeilijk te begrijpen. Ze zijn in hun eigen taal heel strict: een ‘v’ is een ‘v’ en een ‘f’ is een ‘f’ en dat is nou net waar ik zelf in de Franse taal over struikel. Ik ben net zo slordig met de Franse ‘v’ en ‘f’ als de Nederlandse. Het ergste is nog dat ze me gewoon echt niet begrijpen wanneer ik die nuance niet aanbreng en voor beiden de ‘f’ gebruik. Maar ja wat wil je ook de ‘v’ spreek je uit als een ‘w’ in het Frans.
Trouwens waarom is het de grote boom, een grote boom, een groot kind en het grote kind? Waarom de ene keer een ‘e’ en de andere keer niet? Ah, je steekt nog eens wat op als je Nederlandse les geeft.

In Bourdeaux is een gemeentelijk buitenzwembad dat alleen in juli en augustus open is. De maitre nageur wordt voor twee maanden aangesteld, heeft een vrije dag op maandag en dient uitgebreid te kunnen lunchen tussen de middag, dus is dan het zwembad dicht. Ja, echt waar. Zaak dus om onze gasten in te lichten en te voorkomen dat ze niet tegen 12.00 uur aankomen en maar een uurtje kunnen zwemmen omdat de maître nageur de boel sluit voor de lunch.
Een maitre nageur geeft ook zwemles en aangezien we in de winter ver moeten rijden voor een binnenbad, is het een uitermate geschikt moment om je kinderen op zwemles te doen.
Cédric heeft A en B, maar is wat onzeker in het water, grijpt vaak de kant vast en is bang om onder water geduwd te worden. Verder zou hij graag beter leren duiken. Nu ben ik een echte waterrat en zou hem dat graag leren, maar ja, om van je moeder iets aan te nemen… Ik overleg met de maitre nageur en hij mag op les komen.
Zo gezegd, zo gedaan. De maitre nageur beveelt Cédric zijn hoofd onder water te doen en vervolgens een baan schoolslag te zwemmen. Cédric volgt het bevel gedwee op. Vervolgens moet hij een baan rugcrawl doen. Halverwege pakt hij de kant vast. ‘Doorzwemmen’, brult de maitre nageur. Cédric ligt vrijwel rechtop in het water, maar de maitre nageur corrigeert hem niet. Cédric doet nog een paar slagen en pakt weer de kant. ‘Doorzwemmen’ brult de maitre weer en wederom geen correctie van de zwemhouding.
Daarna moet Cédric met een plankje en trappelend naar de overkant. Dat lukt niet, maar de maitre nageur is meedogenloos en roept alweer: ‘doorzwemmen’. Dat lukt ternauwernood en nog geen minuut later roept hij tegen Cédric : ‘ga jij er maar uit, jij doet niks’. Cédric komt verbijsterd naar mij toe lopen.
We wachten het eind van de les af maar als ik wil betalen dan zegt de maitre nageur: ‘Nee hij heeft niks gedaan, dus dan hoeft u ook niet te betalen’. Nog steeds verbouwereerd gaan we weg. In de auto komt langzaam het besef hoe ridicuul de situatie is en krijg ik spontaan de slappe lach. Zo kan ik ook zwemles geven!

Zeker 80 kilo kersen kwam er van de kersenboom! 130 potten jam, kilo’s bewaard voor toetjes en heel veel uitgedeeld aan de buren. Lees: dorpsgenoten, want ze wonen kilometers verderop, maar de zestigtal inwoners noemen elkaar allemaal voisins =buren. Bovendien zijn er dit seizoen maar weinig kersen die de zware winter hebben overleefd, dus we konden heel veel mensen blij maken.
De gasten konden niet om de kersen heen, want hadden ze ze niet bij het ontbijt of diner (gebak van kersen of warm en geflambeerd, mmmm) dan zaten ze wel op de auto. De kersenboom staat over een gedeelte van de parkeerplaats dus die kon niet gebruikt worden. Dat was een beetje onhandig parkeren en soms blies de wind toch nog een kers iets verder weg dan gepland.
Maar dat mocht de pret niet drukken, niks leukers dan fruit uit eigen tuin. We hebben zelfs madame le maire, de burgemeester, in de boom gehad die met haar 60 jaar het geweldig vond om zelf kersen te kunnen plukken. Thierry kon de jampan na 130 potten even niet meer kan zien (totdat de abrikozen en vijgen rijp zijn en daarna nog natuurlijk de pruimen en de bramen…..).
Fruit uit eigen tuin en anders van een buur. Zo hebben we hier nog steeds net als vroeger ruilhandel of te wel ‘troc’. Vorig jaar hadden we een intensieve troc met de overbuurman die veel salades en groente had en van ons kreeg hij eieren en af en toe een eend.
Een Barbarie-eend; echt om te smullen. We houden ze zelf en verwerken ze voor het dîner. Het plukken van de veren is mijn taak en daar draai ik intussen mijn hand niet meer voor om. In het begin hadden we ook konijnen, maar dat hebben we een beetje ingedamd vanwege het ‘Flappie’effect bij de met name Nederlandse gasten. Fransen vinden alles geweldig wat van de boerderij komt, maar dat ligt bij ons Nederlanders iets anders. De kippen zijn er voor de eieren en een haan belandt nog weleens in de de ‘Coq au Vin’.

Ik heb een nieuwtje. De stenen houtoven is af en we kunnen nu gaan experimenteren met pizza’s, brood en andere ovengerechten. Leuk!
Ik durfde er niet eerder over te schrijven want ik was veel te bang dat het ons, niet-klussers, niet zou lukken. Misschien is het ook wel een beetje raar om na vijf jaar nog steeds te zeggen dat je geen klusser bent. Maar ja er zijn zoveel dingen die je voor de eerste keer doet, dat het wel even duurt voordat je jezelf een ervaren klusser kan noemen. Zo hebben we afgelopen winter voor het eerst een dak vervangen. En omdat onder dat dak ook de oude ‘four a pain’ oftewel broodoven zat, hebben we onszelf het plezier gegund om die weer in ere te herstellen.
Eigenlijk stond de ‘four a pain’ op de planning voor over 5 jaar. Omdat hij helemaal vervallen was hebben we er voor gekozen om in plaats van te renoveren een hele nieuwe te plaatsen. Het is nu een prefab bestaande uit verschillende elementen die ogenschijnlijk makkelijk in elkaar passen. Verder heel veel info ingewonnen bij de leverancier en het leek een makkie. Maar zoals bij elke klus die je de eerste keer doet, bleek het niet zo vanzelfsprekend. Niet alle verkregen info was juist en we plaatsten de elementen verkeerd in elkaar (dank u leverancier voor het niet leveren van de gebruiksaanwijzing). We dachten hoe moeilijk kan het zijn met slechts 10 elementen. Het leek niet te passen (dank u leverancier voor de opmerking dat die twee ontbrekende centimeters geen probleem waren, dat waren ze namelijk wel!). En dit zonder de elementen aan elkaar te lijmen, want ze moesten kunnen werken volgens de fabrikant (dank u leverancier voor de toelichting dat ze gelijmd moeten worden, wat we dus enthousiast deden).
Toen we de elementen weer los gemaakt, schoongemaakt en opnieuw in elkaar gepast hadden, moest de boel geïsoleerd (dank u leverancier voor de verkeerde info én het verkeerde materiaal) en afgewerkt (dank u geweldig forum van de fabrikant voor het oplossen van alle voorgaande dilemma’s en info over de afwerking).
We zijn nu een ervaring en een authentieke ‘four a pain’ rijker. Ook plannen? Jullie mogen ons bellen. Wij zijn namelijk ervaren klussers op dit gebied!

Laatst waren we bij Franse vrienden uitgenodigd om te komen eten. We werden tijdens het voorgerecht getrakteerd op een delicatesse uit de streek: een omelet ‘aux truffes’.
Truffels, in deze regio, zijn zwarte paddestoelen en zien er totaal niet smakelijk uit. Het lijkt eerder een homp zwarte klei en het zal jullie dan ook niet verbazen dat hij ook naar aarde smaakt. Toch is iedere Fransman lyrisch over een truffel en je kan z’n status rustig vergelijken met die van kaviaar. Het enige verschil met kaviaar is dat iedereen hier truffels op zijn land zou kunnen vinden. Truffels groeien namelijk op kalkrijke grond onder veelal eikenbomen ‘truffiers’ genaamd. Of er tijdens het seizoen, dat van half december tot half maart loopt, ook daadwerkelijk een oogst zal zijn, hangt veel van de weersomstandigheden af. Een truffel is namelijk erg gevoelig. Dat maakt ook dat een oogst vaak slechts bestaat uit één of twee truffels onder een truffier en lang niet onder elke boom. Als je een truffel vindt van 3cm doorsnede dan is dat al mooi. Ze groeien tussen 1cm en 15cm onder de grond en zijn dus met het blote oog niet te zien. Om ze te vinden worden hiervoor vaak varkens en vooral honden ingezet, die hier speciaal voor opgeleid zijn. De truffelboeren zijn op dit moment volop in het nieuws, want de oogst wordt regelmatig gestolen. Er is nu op veel bedrijven zelfs nachtbewaking ingesteld. Maar ja als je weet dat door het weinige aanbod dit jaar de prijs al is opgelopen tot 1000 euro per kilo, wil je misschien ook wel een wandelingetje gaan maken.
Onze vrienden vinden de truffels op hun privé-terrein en het was dan ook een hele eer dat ze die met ons wilden delen. Slechts een paar flinterdunne plakjes truffel maken de omelet al heel bijzonder. Het geheim van de smaak zit hem erin de eieren samen met de truffel een aantal dagen in een afgeloten bakje in de koelkast te bewaren. De sterke geur van de truffel brengt dan de eieren al op smaak. Bon appetit!

Ook wij hadden sneeuw net als jullie in Nederland en België. Geweldig! Sneeuwballen gooien, sleetje rijden, sneeuwpop maken, heerlijk!
Voor het verkeer is het minder. Hier viel een paar keer sneeuwi. Begin januari viel er 35cm en konden we vier dagen de weg niet op en Cédric dus niet naar school want de schoolbus reed niet. Als er een ‘alerte orange’ wordt afgeven, dan betekent dat sneeuw of ijzel op de weg, dus kunnen er problemen ontstaan. De lokale radiozender France Bleue Drôme-Ardêche houdt ons op de hoogte van de actuele omstandigheden.
Toen de eerste sneeuw viel in het weekend voor de Kerst, kregen we die zaterdag gasten uit Nederland en de temperatuur daalde naar -11C. Ik weet zeker dat die (overigens vaste) gasten blij waren dat ze er maar één nachtje waren en me buitengewoon dankbaar zijn omdat ik ze had afgeraden de hele kerstweek hier door te brengen! Het begon te sneeuwen op vrijdag 19 december in de middag. Rond 12.00 uur werd door de overheid besloten dat de schoolbussen de kinderen om 14.00 uur naar huis zouden brengen in plaats van de gebruikelijke 17.00 uur. Een vervroegde kerstvakantie dus. Ik had de radio aan staan en zat achter de computer. Om 12.00 uur kwam de mededeling op de radio en 5 minuten later ontving ik een email over het vervroegde busvervoer. Vervolgens kwam er ook nog een telefoontje van Cedric. Die had met zo’n 100 leerlingen in de rij gestaan op school om naar huis te kunnen bellen. Niettemin best goed geregeld nietwaar. Het was bovendien maar goed ook dat de schoolbus eerder reed, want hij had de berg om 17.00 uur niet meer over kunnen komen.
Het is een heel ander verhaal als op een doordeweekse ochtend bij het wakker worden ineens blijkt dat er sneeuw ligt, zoals van de week gebeurde. Dan zijn de ambtenaren namelijk nog niet aanwezig. Tja je kan niet alles hebben. Voor ons is het echter 4 km naar Bourdeaux van waar de bus vertrekt. Dus toch wel prettig als je dan niet voor niks je auto sneeuwvrij hoeft te maken en over glibberige wegen hoeft te rijden. De regel is dat iedereen gewoon naar de bushalte gaat en dan afwacht of de bus opduikt. Sorry, dat gaat er bij mij niet in. Ik heb uitgevonden welk busbedrijf het vervoer regelt en dus bel ik zelf de busmaatschappij. Korte lijnen, daar hou ik wel van. Ik ben dus dan ook meestal de enige die zeker weet dat de bus komt als ik sta te wachten.

Afgelopen augustus heb ik voor het eerst een typisch Franse protestantse begrafenis meegemaakt. In onze dorpskern bestaande uit drie huizen, een gemeentehuis en een feestzaal, wonen vijf broers en zussen van de familie Athenol. Hun vader overleed op de respectabele leeftijd van 90 jaar. De aankondiging van een overlijden wordt door de begrafenisondernemer bekend gemaakt middels een aankondiging in alle winkels in de omgeving. Erg effectief, want zo vernam ik op een dinsdagochtend dat vader Athenol op maandag was overleden. De begrafenis zou op woensdag plaatsvinden in de tuin voor het huis. Het wordt een protestantse begrafenis.
Op mijn vraag aan een dorpsgenoot waarom de begrafenis in de tuin plaats vindt, legt men mij uit dat dat terugvoert naar de 16e eeuw toen tijdens de godsdienstoorlogen de protestanten in het geheim hun geloof uitoefenden. In die tijd werden de meeste kerkdiensten gehouden op geheime plaatsen buiten in het bos of in de bergen. De keuze voor de tuin is in dat licht dus niet ongewoon. Er werd ook geheim gehouden dat iemand ernstig ziek was en als hij overleed werd de begrafenisceremonie in het geheim gehouden in het huis of de tuin van de overledene en werd hij stiekem begraven.
De dienstdoende pastoor leidt de dienst en iedereen zit of staat om hem heen in de tuin. De baar staat op een mooi plekje onder de bomen. Papa Athenol bleek de laatste militair uit de tweede wereldoorlog te zijn uit het kanton die nog in leven was en als eerbetoon zijn er twee vaandeldragers met de nationale vlaggen. De dienst is luchtig, vertelt de levensloop van de overledene, er wordt voorgelezen uit de bijbel, een paar psalmen gezongen en om anekdotes gelachen. Vervolgens wordt papa Athenol naar zijn laatste rustplaats gedragen, een familiebegraafplaatsje een klein stukje verder bergafwaarts in de luwte van de bomen.
Tijdens de godsdienstoorlogen wilden de katholieken absoluut niet dat protestanten begraven werden op hun begraafplaats. Dus legden de protestanten bij hun boerderijen eigen (soms geheime) familiegraven aan. Je herkent ze aan de vierkante stenen muurtjes met een cipres in het midden en je vind ze zomaar in het midden van een weiland of langs de rand van een bos.

Laatst moest hier achter de boerderij een landweggetje worden open gegraven om de waterleiding te vervangen. Dit regelt de gemeente en dus Madame le Maire (de burgemeester). Ze weet dat wij gasten ontvangen dus werd er gelukkig in onderling overleg bekeken wanneer de werkzaamheden zouden plaatsvinden. Geweldig fijn natuurlijk, want als je als gast onder de douche stapt en erachter komt dat er geen water is, is dat niet leuk. Als ze het water wilden afsluiten werd dat ruim van te voren gemeld en midden op de dag gepland zodat het geen overlast zou geven. Babbeltje met de werklui, samen een bakkie doen en wat zand voor cement gekregen. Het verliep allemaal in een goede sfeer en een fijne samenwerking. Madame le Maire ging zelfs een keer, toen we even niet thuis waren, hoogst persoonlijk gasten in de gîte informeren over een waterafsluiting. In twee dagen was de klus geklaard. Zo slecht regelen ze de dingen nog niet hier in Frankrijk, dacht ik nog.
Een paar dagen later stond er om 8.00 uur ’s ochtends ineens een leger ronkende oranje werkwagens van de DDE (rijkswegenbouw) vlak voor de boerderij. Er lagen nog gasten te slapen! Ik was woest en kwaadheid moet je kanaliseren dus stevende ik direct op de eenheid af. ‘Wat komt u doen? Weet u wel dat dit een chambres d’hôtes is? Hoe lang gaat dit duren?’ Het antwoord: ‘De hele dag, Madame’ Ik riep nog: ‘Gasten komen hier voor hun rust! Waarom heeft men mij niet geinformeerd?’ Nou die vraag hielp, ik werd aangekeken alsof ik gek was. Madame le Maire die twee kilometer hoger op de berg woont, had de ronkende wagens gehoord (!) en kwam polshoogte nemen. ‘Nee ook ik ben niet ingelicht’ zei ze gelaten, want dat bleek de normaalste zaak van de wereld. De DDE doet enkel en alleen wat ze doen moet: wegen maken.
Later hoorde ik dat een ander dorpje met maar één toegangsweg, had geprobeerd om er achter te komen wanneer er wegwerkzaamheden zouden zijn aan die ene toegangsweg. Immers het zou betekenen dat ze de berg niet afkonden. Na veel moeite hadden ze de datum gekregen. Op de bewuste dag gebeurde er niks en kwamen ze twee dagen later!

Cédric en ik hadden luizen! Als kind heb ik nooit luizen gehad en in Nederland liepen op Cédric zijn basisschool luizenmoeders rond. Zodra er maar iets ontdekt werd, kreeg iedereen een brief mee met informatie over hoe te handelen. Hier op de école primaire bestaat de luizencampagne uit een éénregelig briefje op het mededelingenbord met daarop: ‘De luizen zijn er weer’.
Cédric had al een paar (!) weken last van jeuk op zijn hoofd. Wellicht naïef besloot ik Cédric zijn hoofd met olie in te smeren tegen de jeuk. En daar sprongen ineens vrolijk de luizen van zeker 5mm op zijn hoofd heen en weer. Brrrr. We vlogen naar de apotheek om een anti-luizen middel te halen. Op de verpakking stond dat ook de rest van de familie moest worden behandeld. Nou zo’n vaart zou het toch niet lopen? Inderdaad Thierry, die is zo kaal als wat, maar met mijn lekker dikke haar is mijn hoofd een heerlijk plekje om in te nestelen. Wat een ellende. Cédric had de gewoonte om ‘s ochtends nog even bij ons in bed te kruipen, nog even lekker tussen papa en mama in wakker worden. We werden er flink voor gestraft.
Het heeft een hele tijd geduurd voordat we de luizen kwijt waren. Ik was helemaal panisch en ben hoogstwaarschijnlijk te veel in de weer geweest met bestrijdingsmiddeltjes waardoor mijn hoofdhuid ging irriteren, en ik die jeuk niet kon onderscheiden van jeuk door luizen. Er moest een dermatoloog aan te pas komen om me daar van af te helpen.
Ben boos geweest dat er niks aan gedaan werd op school en ben bijna zelf een campagne gestart. De juf op school zei laconiek: “oh Cédric luizen? De meisjes hebben ze inmiddels voor de tweede keer”. Een vriendje zei: “Ik heb geen luizen want mijn moeder vond er maar één”. De kapster zei dat ze de kinderen uit het kindertehuis allemaal op bezoek had gehad voor een permanentje tegen de luizen of een knipbeurt en de apotheker zei: ‘Weet u, er zijn ook mensen die er gewoon niks aan doen’.

Het seizoen is weer begonnen en dat is wel zo gezellig na zo’n donkere koude winter. Alles wordt weer groen en iedereen is vrolijk.
Met de paasdagen hadden we Fransen en Zwitsers in huis en iedereen had zin in het voorjaar en de zomer. Het was goed weer. Toch wel belangrijk, tenslotte heeft het veel invloed op de bezettingsgraad. In het voorjaar ontvangen we veel Fransen. Een paar dagen van te voren kijken ze wat voor weer het wordt, alvorens op pad te gaan. Fransen gaan graag naar chambres d’hôtes en het is meestal reuze gezellig aan tafel. Het begrip chambres d’hôtes bestaat al langere tijd in Frankrijk. De laatste tijd hoor ik van Fransen opvallend veel de opmerking dat ze het bezoeken van chambres d’hôtes als steeds leuker ervaren. Ik denk dat het komt omdat de mensen die een chambres d’hôtes beginnen hier bewust voor kiezen.
Eigenlijk zijn chambres d’hôtes ontstaan door een maatregel van de overheid om boeren aan wat meer inkomsten te helpen. Ze mochten de leegstaande kamers in hun grote boerderijen verhuren aan gasten. En diezelfde gasten mochten dan ook aan tafel aanschuiven tegen betaling. Daar komt ook de voorwaarde vandaan dat de gastheer en gastvrouw ook aan tafel zitten. Doe je dat niet, dan ben je in overtreding. De table d’hôte moet ook plaatsvinden aan jouw eettafel en niet in een zaal apart. Zal toch niet makkelijk zijn geweest om na een dag hard werken op het land ook nog eens je gasten te moeten vermaken. Vaak stonden de oude geërfde meubels op de kamers. En tja die mooie Franse antieke bedden liggen, hoe mooi ze ook zijn, niet altijd even comfortabel.
Wist u overigens dat vrijwel alle Fransen in een grand-lit willen slapen met een tweepersoonsdekbed. Ze liggen namelijk graag lepeltjelepeltje en bedden van 1.40m x 1.90m vinden ze nog steeds geen probleem. Nou ik weet niet wat jullie er van vinden, maar ik lig maar al te graag in mijn 1.60m x 2.00m bed onder m’n eigen dekbedje zodat ik het lekker warm heb en niet het risico loop dat mijn Fransman het dekbed wegtrekt, want dat deed hij nogal eens.

Soms word ik verrast door de boerse instelling hier op het Franse platteland of wellicht anders gezegd door mijn stadse inzichten.
Toen we laatst een bezoekje brachten aan de menuisier, de timmerman lag er een prachtig nestje van vijf jonge hondjes in een mand. Hartstikke lief en natuurlijk wilde ik ze direct even vasthouden. Er werd gevraagd of ik er één wilde, maar dat toch maar niet. “Wat ga je doen met die hondjes”? vroeg Thierry. “Oh, doodmaken”, zei de timmerman. “Ik laat ze meestal zes weken bij de moeder en dan dood ik ze”. Ik schrok best wel, maar Thierry knikte begrijpend. Later legde hij me uit: ”Hier geven ze geen geld uit aan huisdieren, dus laat hij zijn hond niet steriliseren”. “En dus maakt hij dan maar elke keer die jonge hondjes dood”; constateerde ik. Ik denk dat ik dan toch liever geld uitgeef aan een sterilisatie.
Een paar dagen later kwam ik een bekende in Bourdeaux tegen zonder zijn hond. Hij vertelde me heel verdrietig dat zijn hond dood was. Ik vroeg belangstellend naar de reden. Hij had voor de tweede keer galstenen en dus zou het vast ook wel een derde keer gebeuren dus hebben ze hem in laten slapen. Hij zei: “want zo’n operatie kost aardig wat geld”. Pffff…
Leuker nieuws. Bij onze vriend en kaasmaker Laurent zijn de eerste jonge geitjes weer geboren. Zo geweldig leuk. Dat dartelt rond en ziet er ontroerend lief uit. Het brengt bij ons weer de vraag boven of we er ook niet één of twee willen hebben. Naast dat het zo lief en schattig is, is er ook een tweede reden waarom we het overwegen. De geiten heeft Laurent namelijk om kaas te maken dus voor de melk. Het is belangrijk om elk jaar een aantal jonge geitjes te hebben om een balans in de kudde te houden. Hij kan natuurlijk niet reguleren of er bokjes of geitjes geboren worden. Maar wat moet hij doen met die overtollige bokjes? Hij probeert ze altijd ergens onder te brengen, maar wat als dat niet lukt? U snapt het vast al, dus zullen we wel, zullen we niet, zullen….

De telefoon gaat : “Goedemorgen u spreekt met mevrouw de Groot, wij komen woensdag bij u aan. “
Ik kijk op de planning en zie geen de Groot. Ik zeg: “U heeft gereserveerd bij La Ferme de Pauroux?”
“Ja”, zegt ze, “U bent toch een bed & breakfast ?”
Ik zeg: “Dat klopt.”
“Nou dan heb ik u onlangs aan de telefoon gehad om te reserveren.”
Het zegt mij helemaal niks en ik vraag: “Heeft u een bevestiging van mij ontvangen?”
“Nee, maar u heeft mij een kaartje gestuurd met een routebeschrijving”, zegt ze.
“Aha(?)” zeg ik. “En wat staat er dan op die routebeschrijving?”
“Nou de route naar u toe.”
Ik zeg: ”Ja dat begrijp ik, maar kunt u mij voorlezen wat er staat ?”
Ze begint te vertellen: “U neemt de snelweg van Utrecht via Maastricht naar Luxemburg…”. Uiteindelijk zegt ze: “U gaat bij Montelimar de snelweg af en volgt de borden Dieulefit naar onze Ferme.“
Ik vraag: “Staat er ook een naam bij de Ferme?”
“Ja er staat l’Ange Bleu.”
Ik denk probleem opgelost en zeg: ”Nou dan heeft u bij l’Ange Bleu gereserveerd.”
“Ja maar” zegt ze, “hoe kan dat nou. U bent toch een bed & breakfast?? Trouwens bij deze routebeschrijving had ik een ander telefoonnummer en dat klopt niet, want dat is buiten werking.”
Ik zeg: “De routebeschrijving naar ons klopt niet, de naam ook niet en ik begrijp dat het telefoonnummer ook niet klopte. U moet dus niet bij ons maar bij l’Ange Bleu zijn.”
Mevrouw: “Huh????? Ja maar, straks sta ik daar en dan is er geen kamer gereserveerd.”
“Tuuuuuuuuuuuuut” dacht ik.

Nee, ik heb de hoorn niet op de haak gegooid. Ondanks dat ik helemaal niks met dit probleem te maken had, heb ik vervolgens ook de vriendin aan de lijn gehad en tussenpersoon gespeeld voor de ‘juiste’ chambers d’hôtes die ik eenvoudig via internet vond. Kon mevrouw de Groot toch nog met een gerust hart én de routebeschrijving bij de hand naar haar vakantiebestemming vertrekken.
Zou ze zijn aangekomen?

Les Soldes, de uitverkoop is weer gestart, en ik had er echt zin in dit jaar. In tegenstelling tot in Nederland, is hier twee keer per jaar een wettelijk vastgelegde uitverkoop. De winteruitverkoop is dit jaar van 7 januari tot 10 februari. Een ouderwetse uitverkoop met run op de winkels, hoge kortingen en een tweede afprijzingsronde na twee weken met nog lagere prijzen.
In mijn favoriete kledingwinkel Gemo is de eerste vijf dagen ook nog eens het derde artikel gratis. Echte aanrader trouwens Gemo, want ze hebben leuke en betaalbare kleding en schoenen voor kinderen én volwassen. Een Gemo zit altijd in een ‘centre commercial’ aan de buitenkant van een stad. Misschien ken je ze wel zo’n Amerikaans aandoend winkelcentrum waar je je voornamelijk per auto verplaatst. Reuze ongezellig, niks gezellig winkelen in de binnenstad. Ik ben nog steeds koppig en probeer veel lopend te doen. Het gevolg is dat ik over de rijbaan loop of dwars over een parkeerplaats. Ik hinder dan ook regelmatig het verkeer. Ander goed adres is Decathlon voor zeer betaalbare sportkleding en andere sportartikelen.
En dan hebben we nog Casa, zeg maar een ‘veel leukere’ blokker (sorry mijnheer Blokker) en MacDan een kruising tussen de Kruidvat, Giraffe en de Zeeman en omdat het Frans is, zeker zo leuk om rond te struinen.
Wij gingen de eerste dag van de Soldes op pad. Bij Gemo flink geslaagd en daarna een uur (!) in de rij voor de kassa. Echt vaart zat er niet in bij de caissiëres en de armen van de wachtende klanten vol met kleding op hangertjes maakte het er niet beter op. Ik zei heel hard tegen Thierry: ‘Waarom haalt niet iedereen alvast de kleding van de hangertjes af?’ Het had effect. Er ontstond een discussie om ons heen en iedereen haalde de kleding van de hangertjes af. Toen we uiteindelijk betaald hadden liepen we bepakt en bezakt dwars over de drukke rotonde van een Route Nationale (sorry) naar de auto. Nog wat leuke spulletjes bij Casa gescoord en toen voldaan weer naar huis.
Wilt u ook naar de uitverkoop? De volgende start eind juni en loopt de hele maand juli! Ik weet nog wel een leuk overnachtingsadresje.